Ik gebruik zo nu en dan één van de zwaarste pijnstilling die er bestaat en die eigenlijk alleen bij doorbraakpijn bij terminale kanker wordt voorgeschreven. Deze zin geeft aan hoe extreem pijnlijk endometriose/adenomyose kan zijn…In het verleden werd ik regelmatig met een ambulance opgehaald om in het ziekenhuis intraveneus morfine te krijgen. Inmiddels heb ik (via de medische weg) een middel in huis waardoor ik dat zelf kan doen. Er is echter één heel groot punt dat aandacht nodig heeft(!). Dit middel is namelijk extreem verslavend. De spiegel stijgt enorm snel terwijl hij heel langzaam daalt als je ermee stopt. Periodes waarin ik het regelmatig nodig heb, worden onvermijdelijk opgevolgd door een helse afkickfase. Ondanks dat ik extreem gedisciplineerd ben, heb ik momenteel craving naar het middel. En dan heb ik het over momenten dat er geen sprake is van (dusdanige) pijn. Ik ben hier meteen eerlijk over geweest. En eigenlijk is het simpel te tackelen: Mijn man vraagt me elke dag een foto te sturen met het aantal doseringen + een voorwerp erbij. Zo weet hij dat het een recente foto is. Het klinkt als iets kleins, maar dit soort momenten kunnen het verschil maken. Chronische ziekte betekent in mijn geval chronische pijn. Helaas is er geen geneesmiddel voor mijn ziekte, dus kom ik niet onder pijnbestrijding uit. Dat betekent verantwoording nemen. En als mij dat (even) niet alleen lukt, dan moet dat in samenspraak met mijn omgeving. Ik ervaar dit punt als één van de lastigste dingen van mijn huidige situatie. Constant moeten kiezen tussen de pijn of afkickverschijnselen.
