Ik start de week met de check-in met mijn coach. Hier zie je de NPC bikini front pose waarop gejureerd wordt. Het is de bedoeling dat ik zo veel mogelijk de vorm van een zandloper aanneem.
Mijn man en ik boeken (voor in november) een hotel in Leiden. In eerste instantie wilden we naar Deventer, maar we konden geen verblijf vinden waar we ons goed bij voelden. Leiden stond jaren geleden al op ons lijstje, maar kon toen door Corona niet doorgaan. Een mooi alternatief dus.
Terwijl de nacht valt maak ik een wandeling. Vlak voordat ik de deur uitga voel ik een wegtrekker opkomen en die zet tijdens het wandelen door. Ik voel me ongelofelijk depressief en probeer er doorheen te lopen. Dat gaat me deze nacht niet al te best af. Desondanks blijf ik om me heen kijken. En dan zie ik toch nog best veel moois. Herfstkleuren. Vogelhuisjes. Kunst. En ik voel de frisse wind.
Maandag ontvang ik trouwens ook nog bovenstaand bericht van de Nederlandse Endometriose Kliniek als reactie op de mail van mij, mijn man en mijn moeder waarin we deelden hoe ik het gesprek met de medische psycholoog heb ervaren. We zijn verbouwereerd over de (minimale) inhoud. Er is geen sprake van ook maar enige vorm van empathie.
Ik besluit terug te mailen.
Ondanks mijn vraag bellen ze me dinsdag overdag terwijl ik in gesprek ben met een diëtist van Focus diëtistenpraktijk in verband met het FODMAP. Niet veel later ontvang ik bovenstaande afspraak in mijn mail. Ze hebben deze op dezelfde dag gezet als mijn MRI. Die door hun gepland is. En die een nogal onprettige voorbereiding nodig heeft. Ik moet me namelijk leeg laxeren. Geen geschikt moment dus voor een belafspraak.
Een vriendin van mij reageert op de hele gang van zaken met bovenstaande bericht. Dat ervaar ik als een dikke knuffel. Die kan ik goed gebruiken, aangezien het allemaal veel met me doet. Ik sta erbij. Ik kijk ernaar. Mijn verstand weet dat het echt gebeurt. Maar mijn gevoel kan er niet bij. Ik kan het niet geloven. Dat ik na al deze jaren van pijn en eenzaamheid nog steeds op zo een manier (niet) ‘geholpen’ word. Door een kliniek die juist gespecialiseerd is in de ziekten die ik heb. Het voelt steeds meer alsof ik in een donkere tunnel loop waarin ik niets meer kan zien en horen. En waar ik maar niet uit kom. Wat ik ook doe. Ik voel me steeds vaker verward. Paniekeriger. Somberder. Heb het steeds vaker nodig om ‘uit’ te gaan.
Van de diëtist ontvang ik enkele FODMAP-lijsten, zodat ik samen met mijn coach kan kijken of ik daar (in periodes van flare-ups) wat aan zou kunnen hebben zonder dat dit ten koste gaat van mijn doelen op het gebied van bodybuilding.
Woensdag voel ik me zowel mentaal als lichamelijk vreselijk. Ik ben volkomen uitgeput. Maar het lukt om naar het winkelcentrum te gaan om boodschappen te doen. Daar zie ik dat de kerstverlichting er alweer hangt.
In de supermarkt scoor ik de eerste echt lekkere mango in tijden!
En ik mail de Nederlandse Endometriose Kliniek weer.
Verder ontvang ik dit super lieve bericht van lotgenoot Emma. Ik denk dat ze het niet erg vindt als ik dit eerste bericht deel. Ze heeft in ieder geval een openbaar account op Instagram waar ze een inkijkje geeft in haar leven met adenomyose en endometriose. Toevallig worden we door dezelfde kliniek en arts behandeld. Ik reageer.
Om 06:00 uur bel ik mijn moeder. Hard huilend. Door de uitputting. Om de pijn. Om de eenzaamheid. Om het onbegrip. Om het gebrek aan zorg. Om wat ik verloren ben. Om wat er nog gaat komen. Mijn moeder laat me huilen. Ik laat me op een gegeven moment door haar meenemen in een ademhalingsoefening. Tussen elke ademhaling in hoor ik haar iets liefs tegen me zeggen. En op een gegeven moment gaat het weer. Daarna slaap ik lang. Donderdag ontvang ik bovenstaande mail van de Nederlandse Endometriose Kliniek.
Na een wandeling ga ik naar de gym voor een Upper training.
Waar ik van het ene op het andere moment een pijnlijke endo belly krijg. Gelukkig ben ik alleen in de gym (het voordeel van ‘s nachts trainen), want het voelt elke keer toch wel kwetsbaar in zo een strak pakje.
Ik heb altijd pijnstillers bij me, dus hobbel ik naar de kleedkamer om die te pakken. Excuses voor mijn eelthand. Een bijkomstigheid van al het getrain!
Na mijn training blijft mijn buik pijnlijk. Ik bel met mijn moeder en besluit in overleg met haar Fentanyl te nemen. Maar het duurt nog drie uur voordat de pijn afneemt. Mijn lijf staat ‘aan’. Ik lig met hartkloppingen in bed en bel weer mijn moeder op. Gewoon om even van me af te praten. Contact te maken. Even niet alleen te zijn. En om te bekijken wat ik nodig heb. Dat helpt. Mede daardoor val ik uiteindelijk toch in slaap.
Ondanks dat ik vreselijk moe wakker word, kleed ik me aan om naar mijn moeder te gaan. Ik draag een strakke pencil dress, maar door mijn endo belly voel ik me er niet comfortabel in. Mijn favoriete rok biedt uitkomst. Die trek ik gewoon over de jurk aan waardoor ik mijn opgezette buik voor mezelf kan houden. Dat voelt vandaag prettiger. If you feel shitty, dress pretty.
Wederom breekt de pijn door paracetamol en Dexketoprofen heen. In overleg neem ik weer een spray Fentanyl, zodat ik kan zitten en kan genieten van het samenzijn met mijn moeder. Eenmaal terug bij haar huisje krijg ik echter een enorme pijnaanval. Mijn buik zwelt op en niet veel later lig ik op de grond te kermen. Mijn moeder legt me op een schapenvacht met een dekbed over me heen, stopt een NSAID in mijn mond, geeft me een kruik en gaat naast me liggen. Het duurt zeker een uur voordat ik op kan staan.
Mijn moeder heeft me heerlijke biologische basilicum en pompoen meegegeven. Wat ruikt die basilicum toch heerlijk. Daar maak ik een salade van. Met komkommer, witlof, tomaatjes, paprika, augurk, zongedroogde tomaatjes en gerookte tofu.
Zaterdag regent en waait het hard. Ik zet mijn 10.000 stappen in de gym. Tegelijkertijd beantwoord ik veel berichten. Dat is dan weer een voordeel van zo een loopband. Ik hoef niet op te letten waar ik loop en kan daardoor multitasken.
Nadat ik een uur heb gewandeld, start ik met mijn Lower training. Langzaam maar zeker kan ik mijn onderlijf (na mijn laatste flare-up) weer vaker en wat zwaarder trainen. Voorzichtigheid is nog steeds nodig, maar het gaat. Elke oefening die lukt spons ik. Zo ook deze leg press quad (dat zijn je dijbeenspieren) focused.
Hier zie je goed de bolling van die spier die ik met de leg press ‘optrain’.
Met deze mail sluit ik de medische psycholoog maar af…
Mijn moeder stuurt me zondag onder andere bovenstaande schermafbeelding door. Ze hoorde van mijn man dat ik me al vier dagen grieperig voel. Het is haar opgevallen dat dit vaker dan gemiddeld voorkomt en ze is benieuwd of het met endometriose te maken zou kunnen hebben. Daar blijkt dus inderdaad een mogelijke correlatie te kunnen zijn. Inmiddels zit ik op dag 25 van mijn (28-dagen durende) cyclus. Ik vind het zo lief en fijn dat ze de moeite heeft genomen om dat verband te leggen en het met me te delen.
Verder kom ik deze afbeelding en tekst tegen. Ik herken me hier iets te goed in en vraag aan mijn man of hij deze informatie voor me uit wil printen. Dat doet hij.
Thuis snijd ik een heerlijke sappige en zoete ananas, waar ik twee schijven van eet.
Onderweg naar de gym zie ik een prachtige maan. Op de foto lijkt het eerder een ster.
In de gym sluit ik mijn week af met het maken van poseervideo’s voor mijn coach.
